सावली...



तुला जाताना मी फार वेळ पाहत होते
तुझ्या सावलीत खूप वेळ उभी होते
आता वळून पाहशील ह्या आशेत जगत होते
तु निघून गेलास, अश्रूही ओघळून सुकले
पण मी मात्र तशीच उभी होते

तु पुन्हा येशील परतुनि
ह्या खोट्या आशेवर डोळे रस्त्यावर खिळून होते
तुझ्या पावलांची चाहूल ऐकण्याच्या प्रयत्नात
कान रस्त्यावरच्या हालचालींचा कानोसा घेत होते
कुठे टाचणी जरी पडली कि वाटायचे तूच आहेस
वाऱ्यावर डूलणाऱ्या पानांच्या सावलीत सुद्धा तूच दिसायचास

तुझी येण्याची इतकी खात्री होती कि
प्रत्येक गोष्टीत तुझाच भास व्हायचा
पण तु निघून गेलास ... कायमचा.

वाट पाहून डोळे थकले
कानोसा घेऊन कान दमले
तुझी वाट पाहत उभी राहून मी हरले
पण -
माझी सावली मात्र अजून तिथेच रेंगाळत आहे,
तुझ्या सावलीत विलीन होण्याची वाट पाहत आहे.




Return to Main Page

Books by Arti Honrao

Depression is REAL

Scroll through and click on image to read